Share

Ek het die 11de Januarie klaar gemaak met werk omdat my bloeddruk so bietjie begin marakas maak het. So moes ek toe elke week gegaan het vir check-ups om seker te maak alles is nog ok.

Ek is die 12de Januarie hospitaal toe en daar het ek gewag vir die hele dag maar omdat ek nie te veel gehad het om oor te worry nie was dit ok.

Ek het die Saterdag vir almal by hokkie my groot pens gaan wys. Die Sondag was ek baie rustig en het planne gemaak vir die week soos om my nuwe boks-set van Greys Anatomy te kyk want ek het nog nooit die reeks gekyk nie. Ek het ook uitgesien om my baba hoekie klaar te maak en weer my tas te pak en te kyk dat alles reg in in is.

Ek het ‘n hospitaal check-up gehad die Woensdag die 18de. Ek is vroeg die oggend daar en piepie in die botteltjie, laat hulle alweer bloed vat en lê op die bed en wag met die baba monitor aan dat alles mooi reg sal wees.

Na 10 ure se gewag kom die junior dokter in en vertel my hulle gaan my opneem want die proteine in my wee het gestyg van die laaste keer wat hulle getoets het. So word ek toe opgeneem die Woensdag aand en slaap ek in een van die kraam kamers met ‘n midwife (haar naam was Tutu) wat elke halfuur my bloeddruk kom vat. Ek sien die konsultant dan ook 1:15 in die oggend en hy sit my toe op bloeddruk pille met die hoop dit sal dinge so bietjie kalmeer.

Die volgende oggend stuur hulle my na die ander saal toe maar ek is nogsteeds onder opservasie elke 2 ure vir my bloeddruk en ek moet ‘n 24uur urine sample bymekaar maak in ‘n bottel. Tutu spot sy is eers weer volgende week aan diens so ek moet vir haar wag.

Teen Vrydagaand stuur hulle my huis toe maar ek moet die Sondag weer aanmeld vir toetse en check-ups. Met alles is die baba se observasies perfek. Dit is net ek wat so bietjie (wel ek het gedink bietjie) uitmekaar uit val.

Sondag 9 uur is ek terug met my dag se piekniek eetgoed want ek weet mos hulle vat lank en is besig.
Die dag vat hulle 2 keer bloed en teen 7uur laat hulle my weet die baba is fine maar my toetse is nie meer goed genoeg om my huis toe te stuur nie.

Teen 1uur die oggend word ek die eerste gel induksie gegee.

Almal sê hulle kraam was erg maar myne was flippen erg, na meer as 24 uur in kraam en min slaap en al die drugs wat hulle my wou en kon gee sien ons toe nogsteeds nie baba se kop nie. Met die preeclampsia wat my niere begin kramp kom ‘n Dokter toe in met sulke groot kreeftange. En nou ja kom ons sê net as julle ooit wil kraam moet dit nie op my manier doen nie.

So vandag die 6de Feb was sy due dag
Maar op 25 Januarie 2012, @ 6:53am,
het ons vir klein, Edward Tobias Bourke die wêreld ingetrek.
‘n hele twee weke vroeg maar ‘n mooi 8lbs, 7oz is die mannetjie groot en gesond sonder enige probleme behalwe vir ‘n blou oog waar hulle die tange om sy kop gesit het.

Share

So skop ek toe die nuwejaar af met ‘n paar besoeke aan die hospitaal.
Niks te ernstig nie. Ek het op die 29ste gegaan vir ‘n checkup en toe is my bloeddruk hoër as wat hulle daarvan hou. Ek word toe sommer dadelik hospitaal toe gestuur.
Daar het hulle bloeddruk weer gevat en al het dit afgekom was dit nogsteeds te hoog om my net te laat huis toe gaan. Hulle het bloed getap en ek moes in ‘n botteltjie pee sodat hulle kon toets en uitsluit vir “preeclampsia”. Hulle sit ook ‘n monitor op jou maag om die baba dop te hou en dan wag jy.
Ek is baie dankbaar vir die behandeling en die kwaliteit van omgee maar mens hulle laat jou flippen lank wag vir die uitslae.
Hulle stuur die bloed weg lab toe en omdat die pee proteins wys laat hulle jou nie huis toe gaan nie tot hulle presies weet alles is ok nie.
Na 6 ure is alles terug en die dokter verduidelik mooi dat daar nie genoeg rede is om my op te neem nie maar dat ek weekliks gemonitor moet word vir enige veranderinge.
Verlig en moeg is ons huis toe. Volgende afspraak dan die 31ste.
Weer dieselfde maar met hoër bloeddruk en ‘n paar ander noodgevalle by die hospitaal is die wag 7 ure lank. Ook baie mense wat inkom sit meeste van ons in die klein wagkamertjie en hoop ons naam is volgende. Een van die vrouens het elke 20 minute kontraksies maar dis nie genoeg om haar ‘n bed te laat kry nie so daar sit ons toe maar. Ek stuur later vir manlief gym toe want hy raak meer gestress met die gehowl van vrouens wat in kraam is, hy sê dit is soos om by die tandarts te sit en wag en hoor hoe hulle die ou langs aan boor sonder om sy bek lam te maak.
Na al die gewag is ek weer huis toe met instruksies om ‘n oog oop te hou vir ander simptome.
Ek moet ook weer die 4de Januarie aanmeld.
Die 4de is ek vroeg daar met ‘n hele rugsak kos en entertainment vir die dag. Ek het ook vir manlief gesê om eerder by die huis te bly want dis net monitoring, wag en huis toe stuur prosedures en die karpeermeter vreet geld soos ‘n boks sywurms blare vreet.
8 ure later is ek huis toe omdat die lab baie besig was. Elke blerrie keer word bloed gevat en met ‘n groter pens by die dag raak dit nogal ‘n tricky besigheid om pee in die proefbuis grote botteltjie te kry vir hulle om te toets want jou arms raak mos korter tydens swangerskap.
Ek laat hulle toe ook weet ek kom nie weer hier sit en wag vir ‘n dag tensy ek MOET nie want ek moet werk toe gaan.

Gelukkig het ek Woensdag klaar gemaak by die werk so nou is die hospitaal besoeke minder stressful.
Ek moet die consultant die 24ste sien om te bespreek hoeveel vroeer hulle my in kraam sal laat gaan met die kombenasie van bloeddruk en moer groot baba

Share

So gly ons van 2011 na 2012 sonder te veel drama en partytje.
Voorspoedige nuwe jaar vir almal en hoop dit is ‘n gatskop jaar vir julle waar julle in die wêreld is.

Ek het my jaar afgesluit met ‘n DVD en toe die vuurwerke op tv saam my man en ‘n baie besige pensie.

Oujaarsdag was nie so vol van ons eie planne nie omdat ek in die hospitaal was vir opservasie vir hoë bloeddruk.
Alles was gelukkig goed genoeg om huis toe te gaan maar ek moet nou elke week gaan vir check-ups.

Ek is nou oppad werk toe en maak gelukkig volgende vrydag die 13de (spooky) klaar met werk. Maar ek moet nou vir hulle gaan verduidelik by die werk dat twee dae in die volgende 9 dae ek moet afvat om hospitaal toe te gaan. Dit laat my bietjie sleg voel maar dit is rerig nie dat ek dit beplan het nie.
Ek hoop net nie hulle sê ek moet vroeg op kraamverlof gaan nie. Maar ons sal maar sien as ons by die werk kom wat gaan vir wat.

Ek leer nog hoe om te relax en mnr’tjie probeer my mooi leer, hy het natuurlik met al die hositaal besoeke en toetse homself baie mooi gedra en almal is gelukkig met sy performance. Dit sluit in dat hy twee weke groter is (nogsteeds) as wat hy moet wees en dat hy nogsteeds nie gedraai het nie.
Hy het net 4 weke oor om kop af te draai. Weereens – geduld is al wat ons kan hê.

Share

Hello almal in Blogland.

Ek wil net vir elkeen ‘n baie mooi kersfees toewens.
My dae is volgepak met werk en ek weet net ek gaan nie gou kans kry om dankie te sê vir die jaar se skrywes nie.

So DANKIE aan elkeen.

Share

Huiswerk is LANK terug uitgedeel om te vertel van 7 sondes.
Gelukkig vir my ( en ek is seker ‘n paar ander) was ons net vir 7 gevra.

1. Ek is lui om huiswerk te doen. Albei soorte; hier in blogland en die in my huis. Ek laat alles ophoop tot my gewete my wakker hou dan doen ek eers iets.

2. Ek verlang nie sommer na mense of plekke nie. Dis net hoe ek is.

3. Ek is baie impelsief en soms roekeloos met kanse waag. Ek dink dit is omdat ek te lank vat om te panic so ek dink nie altyd nie en my Engele kry my altyd deur dinge.

4. Ek hou van eet en baie keer vreet ek te veel omdat dit te lekker was om op te hou

5. Ek raak vinnig kwaad vir mense wat dom dinge doen. Wat nogal snaaks is as jy my no. 3 lees is ek baie keer een van hulle.

6. Ek hou lank ‘n grudge as jy aan my verkeerde kant geland het.

7. Ek judge mense te vinnig maar is baie kere nie verkeerd met my eerste denke nie.

Share

Wat is in ‘n naam?

 Man ek en manlief sukkel so bietjie om ‘n naam te kry vir pienkvoet.

Ek is nogal bly ons het op die ou einde uitgevind dis ‘n seuntjie want dit is blerrie harde werk om ‘n naam uit te dink vir ‘n nuwe mens.

 

Ek soek nie iets opgemaak nie maar iets wat ook nie aldag is nie.

Ek soek iets wat maklik uitgespreek kan word in Engels en in Afrikaans.

Ek soek nie familie name nie want dit is die eerste seun in altwee kante en ek wil nie kant kies oor familie name nie.

Ek soek iets wat sterk genoeg sal wees as hy groot word maar nie te groot is vir waneer hy klein is nie.

Ek soek iets wat nie simpel klink as mense dit gaan staan en verkort nie. (ek haat dit maar moet di in gedagte neem)

Ek sal graag iets wil kry waarvan ons altwee hou en saamstem maar dit is op die oomblik makliker gesê as gedaan.

 

As julle voorstell het laat waai ek sal dit oorweeg maar opdie stadium heel moontlik afkeur.

 

Ek het voorgestel aan manlief, in plaas dat ons name bespreek dat ons eerder elkeen ‘n lysie maak van 10 name. Die name wat dan dieslefde is kom op die kort lys wat ons dank an uit kies as mnr’tjie gesien en ondersoek is om seker te maak die naam pas.

Share

Toortsie vra in haar vorige comment of mense meer respektvol teenoor my is. Ek sou graag wou antwoord ja maar dis nie aldag waar nie.

Ek moet elke dag werk toe op die tube gaan en ek het even ‘n badge wat ek aansteek wat se “baby on board” vir die wat nie te bang hoef te voel om my gevoelens seer te maak as hulle vir my ‘n sitplek aanbied nie. Maar tog in die 7 maande van my swangerskap is ek nog net 6 keer ‘n sitplek aangebied.

Dit alles met ‘n pens wat meeste van die tyd uithang omdat die trein so warm is. Plus ‘n badge. Iemand het vandaag gese dit is omdat ek nie swagger genoeg lyk nie maar ek is nie klein nie ek belowe.

Mense is net of the ongeskik of gee regtig net nie meer om nie. 6 Keer in totaal 5 dae ‘n week werk toe en terug is nogal ‘n baie swak statistiek.

Maar nou ja tensy my rug regtig seer raak sal ek maar staan ek gaan nie iemand se gat lek om hom maniere te wil leer nie.

Ek het darem ook die opzie as ek die dag in pyn is (mnr skop my ribbes uitmekaar uit) dan kan ek triene ruil maar dit heg ‘n ekstra 15 minute aan my travel tyd.

Ek kon sekerlik nie meer verwag het nie. Toe ek met krukke werk toe was op die trein is ek ook nie ‘n sitplek aangebied nie so hoekom sal ‘n pens nou enigsins anders wees.

Ook as jy in ‘n skare loop sal hulle jou amper uit die pad uit stamp. Nie alle mense is so nie maar my ondervinding tot dusver met vreemdes is dat hulle nie rerig ‘n hel omgee wat of hoe jy is nie. Hulle wil net aangaan met hulle eie dinge. In SA is ek seker vreemdes sal sommer net met jou begin praat en vra hoe jy voel of dalk aan jou maag raak maar hier in London is die bubble waarin elkeeen lewe baie baie anders.

Vriende en familie is fantasties en ek het ‘n ander deel van hulle gesien vandat ek die nuus laat val het. Daar is net nie genoeg goed wat hulle vir my kan doen nie. My ma koop al wat ‘n winkel is in SA leeg kan nie wag vir die eerste kleinkind se verskyning nie.  Sy sal ongelukkig moet wag tot en met Julie maand om die lyfie te kan vashou as sy oorkom vir die olimpiese speel. Maar gelukkig is daar skype en foto’s.  Mnr’tjie het sonder dat hy weet lig vir ander se lewens geword en ek is seker hy sal nie ‘n tekort aan aandag of liefde he van alle kante van die water nie.

Share

Ek voel soos ‘n kat wie se snor baarde afgeknip is en nou nie meer so lekker kan skat hoe hoog of hoe ver om te spring nie.

Ek het gou agtergekom dat dit nie saak maak om skuins te draai om deur ‘n spasie te pas nie want die pens is in elkgeval nou in die pad so march maar reguit vorentoe en mense sal maar padgee.

Die nader ding at ek agtergekom het is ek is baie hardhandig met goed. Nie dat ek dit eers agterkom nie. Dit kan wees dat my vinggers so ietwat vetter is as wat ek gewoond aan is en dat die gevoel vir goed nou anders is of dat ek net nie kan reg skat hoe ver die kas oppervlak is van die voorwerp wat ek daarop wil plaas nie. Die uiteinde dan in die laaste 3 weke het ‘n nou al 5 glase gebreuk. (Laaste 7 jaar 1 wynglas)

Ek kom nie eers agter dat ek dit gedoen het nie tot ek die stukkies glas in die wasbak kry en dan probeer onthou waar die glas sal pas. Om dinge erger te maak haal ek dan die stukkende glas uit die kas uit net om tot my verbasing agter te kom die stukkie in my hand pas soos ‘n legkaart met die glas in die kas.

Manlief het my nou verbied om enigsins naby sy Belgiese bierglase te kom. 3 wyn glase het nou al hulle gatte gesien maar die kan ons net gaan koop. Sy bierglas koleksie is van travels wat ons nie weer binnekort gaan kan doen om die breekware te vervang nie.

Ek kan net toelaat dat hy die skottelgoed was maar hy doen dit nie so goed soos ek nie (ek dink die water is nie warm genoeg nie) en dan staan ek in elkgeval en goed was voor ek dit gebruik. Ek kan nie eers daai plan gebruik en se ek doen dit om skelm uit skottelgoed was te ontduik nie.

So ek dink as ons nou weer gaan glase koop moet ek dalk vra of hulle ‘n label op die pakkie het in plaas van “DISHWASHER SAFE” iets kan lees soos “SWANGER VROUE SAFE”

Manlief se daar is alreeds so iets op die mark hulle noem dit plastiek.

Share

Die velde oorgetrek met rooi blommetjies amper om te se ons onthou elke jaar, die wat hier gesneuwel het.

Ek was so paar jaar terug by die groot monument gewees en elke keer as ek dink aan al die name op daai mure staan my hare oral op my lyf orent.

Ek onthou: Mense wat geroep is om hulle land te gaan verdedig

Ek onthou: Die mense wat agtergelaat is

Ek onthou: Die gebroke siele wat teruggekom het en prober het om normaal aan te gaan.

EK ONTHOU.

Share

Gisteraand het ons ‘n bietjie gaan stap om die stad te verken en bietjie (TE) toevallig by die Kulturbraueri Heidelberg ingewals.

Dit is ‘n mikro beer seal waar hulle die bier op die perseel maak.

Ons het lekker kos ook daar geeet en die set up vir die sale is van so aard dat jy basies ‘n tafel met ander mense deel. Die saal is groot en die atmosfeer is fantasties omdat die bier almal so lekker los met die tong laat. Jy sit basies in ‘n saal en kuier sonder dat jy eers weet jy het so baie mense om jou.

Ons was al amper oppad uit toe die paartjie langs ons voorstel ons koop een van die bottels bier wat hullen vir jou daar intap om huis toe te vat. Daardie een voorstelling lui toe na ‘n aand wat ons nie sommer gou sal vergeet nie.

Hulle was van Switserland (wel sy was hy was Duits) maar altwee werk en bly in Bern. Ons het gesit en gesels en lag en ons moes leterlik uitgeskop word.

Ons ken mekaar se name maar het nie kontak besonderhede gevat nie. My man was later bietjie hartseer (miskien het die bier gepraat) omdat ons nie hulle nommers of email gevat het nie maar ek het baie filosofies geantwoord dat dit presies is wat kuier lekker maak. (ek sukkel nog om die engelsman te leer kuier)  Die soort kuier en ontmoeting is spontaan en die geselskap is lekker en vloeiend sonder draaidjies van hoe om die ander te impress en dat as jy julle nooit weer ontmoet nie hulle altyd ‘n stukkie van jou lewe sla wees omdat jy onthou, nie wat gese is nie maar die geselligheid.

So is ons terug hotel toe en kon ek aan die slaap raak net betyds voor ek verjaar.

Nou vir ‘n vol dag van explore.